شعر-داستان کوتاه-متن ادبی
يادم نبود بپرسم
اما
تازگي ها مشكوك ميزنندآدم ها
هر چه به ديوار تكيه مي زنم فرو مي ريزد
كاشكي به خدا نزديك مي شدم شايد
تكليف اين همه تبعيض
اين همه ترديد
اين همه عصيان
معلوم شود شايد!
راستي تو كه همان حوالي بودي حال مرا نپرسيدي؟!
نه !خودم مي دانم سرت خيلي شلوغ است
بايد كمي رعايت كنم
نوبتي!وقتي!شماره حسابي!
ببخش تازگي ها قاطم......................
وقتی تمام آبهای جهان راکدند
وزمان بغض می کند
وثانیه ها
روی جسدهای ماه راه می روند
انگار وقتی نمانده است برای توقف زمین
باید دوباره رفت
وتا بی نهایت شب گریه را سرود.............
ویکتور-۷۸
گاهی که هوای دهکده هم پست می شود
باید به ناگزیر پرید
پریدورفت تا بینهایت تردید وشک و واهمه
بخدا دیر هم شده
تازگی ها از خدای دلم رودست خورده ام
واز تمام اهالی شهر دلخورم
با واژه..باتو ..وبا ...............
امروز هواي كوچه پر از تحريم است
وكلاغ همسايه
روي ديوار ماسيده!ََ
باد هم بهانه هاي تلخي دارد
مثل اينكه
خدا دست تو را هم خوانده!
حواست را جمع نكني
زندگي را بايد..........................................
ويكتور ۶ ارديبهشت
می خواهم برای دلم لباس عافیتی بدوزم
که یقه اش پر از محبت تو باشد
وجیب هایش تهی از تمام افیون های زنانه ی تاریخ
وتاروپودهایش با ناخنک هیچ ابلیسی نخ کش نشود .
تازه از سفر قطبها برگشته ام
دست هایم هنوز برفی ست
وناخن هایم
غرق در جنایت سرما!
خواستم
روزنه ی زخمی دلم را بلد باشی
وبه وخچه هایش عادت کنی
راستش را بخواهی
من هنوز برای انقلاب چشمهایت کالم
کالِ
کال...................
ویکتور:بهمن ۸۶
واین خدای خاکستری کیست
که هی ریسه می رود
و با سیگارهای تازه اش دود می کند مرا!
"زیرپیراهن "خاکستریش
که هنوز بوی عرق ،دود و...
وکفشهای مچاله از هوا!
که مرا خورد میکند!
دهانش بوی الکل تازه
وجورابهاش بوی افیون و...
قدّم نمی رسد
به نگاه هرزه اش!
واین خدای سرکش و لجوج
دارد کلافه ام که نه!
ویران که نه!
مچاله ام!
نه!نه!
شاید همین حوالی دارد دفن می کند مرا!!!
شاید!
شاید!
وشما چه ساده به تماشا نشسته اید!
از:ویکتور-۱۳۸۶
لیلوک پاپتی
بانوی خانه می شود
اگر چه هنوز
آیینه ی زفاف وارونه می نهد
قلیه ی ماهی که خوب می پزد!
-خالوی بندری !
مبارکت!:
لیلوک پاک وساده ایست!
-شرمنده ات:
هنوز سینه هاش کال می زند/
به دریا نمیرسد!
تا جهاز واگرده از سفر
لیلو رسیده است:
به دریا!
به موج !
به زندگی!
لیلوک ساده ام،
هر چه که مینار توری اش کنار می زند
بلوطه پرت می کند
شاید که رویای لعنتیش بشکند
ولی.........................
لیلوک قصه های بندری!
این خواب تلخ ماندنی ست!
***
ماه
۲ماه......
۳ماه.......
۱۰سال وروزها گذشت
لیلوک بندری چه پیر می زند!
در سینه های خسته اش
بندر که نه!!
دریاست موج می زند
غوطه می خورد!!!!!!!!!!!!!!!!!!
از :ویکتور-دیماه:۸۶
و کویر یعنی
دست در تندیس آب
یعنی علقمه در عشق و تاب
نه!یعنی
کاسه ای خون در فرات
وهزاران دشنه در قلب رباب
نه!نه!یعنی
حجم تشنگی رنگ سراب
یعنی عطش -کوزه-آب
یعنی کودک و شیر وشراب
وکویر یعنی
آتش و اکسیژن و دریا به خواب!
از:ویکتور
۲)
وسایه ی تلخی
در کویر دستانم
تخم خواهد گذاشت
تا دوباره
به سخاوت دریا
استغاثه کنم.
از:ویکتور
۳)
وکویر پر از لب شده بود
وآسمان هی از پستان کویر شیر می نوشید!
و رد ّ سیلی آفتاب
بر چهره ی عریانش
هنوز تاول زده بود!
یادم رفت به ماسه ها بگویم
دلم در دستان کویری دریا جا مانده است!
از:ویکتور
|
تو خوب حقیقت دستان پینه بسته ی پدرهای دیارمان را می دانی واز حرف های کپک زده در سپک های زن همسایه ی دیواربه دیوارت خبر داری؟! تو خوب می دانی حکایت چروک های پیشانی ماهیگیر خسته را!؟واز تشنگی ماهی هامان خبر داری!؟ومی دانی که آستین کودک پاپتی کوچه های بندر چرا هنوز چرکین است؟! یقین دارم درد کشاورز پیر را هم می دانی ؟!یقین دارم چون تورا از آبهای اقیانوس آرام صید نکرده ام !تو را از بلم توفان زده ی عمو حیدر نجات دادم وبه کالج عدالت نشاندم تا حدیث صداقت وعشق را برایم بازگو کنی!وبرای تکرار آینه را به دست آفتاب نسپاری؟! بهانه های سکوتت اگر مدرنیته باشد با آتش عشقم که پر از نجابت بندر است می سوزانمت ودر پریشانیم ذوبت می کنم تا همیشه بندری بمانی وقانون بلم را بشناسی وپاروی عدالت را همیشه در دست داشته باشی! نه!می دانم تو چون موج بر سر دیوارهای سیمانی شهر می تازی وشیرینی افق را به کودک بندری هدیه خواهی داد! وبه شهادت انگشت اشاره ام ایمان داری و به زر نمی فروشی؟! آری!مرد بندری:اینسان هستی وبمان تا لبخند خیس بندری ها بدرقه ی راهت باشد. از:ویکتور |
